Ellis Island passagiersgegevens: Een immigrant volgen over de Atlantische Oceaan

Op veel passagierslijsten uit het begin van de twintigste eeuw is de meest nuttige aanwijzing ver verwijderd van de naam van de passagier te vinden. Een latere passagierslijst kan een vader in een Pools dorp identificeren, een echtgenote in Zuid-Italië of een broer die op een specifiek adres in New York wacht. Die paar handgeschreven woorden kunnen de schakel vormen die een stamboom over de Atlantische Oceaan voert.

Dat is de reden waarom Ellis Island-passagiersgegevens zo nuttig blijven voor genealogen. Ze documenteren een aankomst, maar de rijkste passagierslijsten bewaren ook sporen van het leven dat een immigrant net heeft achtergelaten en de mensen die ze verwachtten te vinden na aankomst.

Wat Ellis Island daadwerkelijk registreerde

Ellis Island opende op 1 januari 1892 als een federaal immigratiestation en verving het eerdere, door de staat beheerde verwerkingssysteem in Castle Garden in het zuiden van Manhattan. Het oorspronkelijke houten complex werd in 1897 door brand verwoest en het brandvrije hoofdgebouw voor immigratie dat vandaag de dag nog bestaat, werd in december 1900 geopend. Meer dan 12 miljoen immigranten werden op Ellis Island verwerkt voordat het station in 1954 werd gesloten.

De brand van 1897 vernietigde inderdaad immigratiegegevens die op het eiland werden opgeslagen, hoewel het niet het documentaire verslag van de immigratie in New York in de negentiende eeuw uitwiste. Eerdere federale passagierslijsten zijn bewaard gebleven via andere gegevensreeksen en de Amerikaanse nationale archieven (U.S. National Archives) bewaren passagiersgegevens van New York die teruggaan tot 1820.

Voor de meeste immigranten duurde de verwerking op Ellis Island slechts enkele uren. Volgens de Statue of Liberty–Ellis Island Foundation werd ongeveer twee procent van de arriverende immigranten uiteindelijk uitgesloten, meestal omdat inspecteurs een ernstig medisch probleem identificeerden, concludeerden dat een persoon waarschijnlijk een beroep op de openbare kas zou moeten doen, of onder een andere wettelijke uitsluiting viel.

Het document dat centraal stond in dat proces was de passagierslijst. Stoomvaartmaatschappijen stelden deze lijsten vóór de reis op en immigratie-inspecteurs gebruikten ze bij het ondervragen van passagiers na aankomst. De hoeveelheid verzamelde informatie nam in de loop van de tijd aanzienlijk toe naarmate de Amerikaanse immigratiewetten vereisten dat rederijen meer over elke reiziger registreerden.

Waarom een passagierslijst uit 1907 veel nuttiger kan zijn dan een uit 1850

Een passagierslijst uit het begin van de negentiende eeuw kan frustrerend beknopt zijn. Onder de eerste federale vereisten registreerden functionarissen over het algemeen informatie zoals de naam, leeftijd, geslacht, beroep en nationaliteit van een passagier. In 1891 werden de laatste woonplaats en de beoogde bestemming toegevoegd, terwijl wetgeving in 1903, 1907 en 1917 stapsgewijs veel meer informatie vereiste over familierelaties, eerdere verblijfplaatsen in de Verenigde Staten, financiën, gezondheid en bestemming.

Voor een genealoog kunnen die latere vragen een aankomstbewijs veranderen in een brug tussen twee landen. Een passagierslijst uit de twintigste eeuw kan de volledige naam, leeftijd, burgerlijke staat, beroep, nationaliteit, laatste vaste woonplaats, vertrekhaven, bestemming in de Verenigde Staten, eerdere bezoeken aan Amerika, de hoeveelheid meegebracht geld en de persoon bij wie ze zich wilden voegen van een immigrant onthullen.

Sommige passagierslijsten vermelden ook de dichtstbijzijnde verwant of contactpersoon in het land dat de immigrant heeft verlaten. Wanneer in de aantekening een ouder, echtgenoot of broer of zus wordt genoemd in combinatie met een kleine stad of dorp, kan dit precies het bewijs leveren dat nodig is om te beginnen met zoeken in parochieregisters, burgerlijke stand, bevolkingsregisters of lokale archieven in het buitenland. The National Archives merkt op dat aankomstregisters van passagiers geboorteplaatsen en de laatste woonplaats kunnen bevatten, evenals de namen en adressen van verwanten in de Verenigde Staten.

Onderzoekers moeten daarom letten op de ouderdom van het record dat ze bekijken. Een summiere passagierslijst uit 1870 en een gedetailleerde lijst uit 1910 behoren tot dezelfde brede categorie van passagiersgegevens, maar ze zijn gemaakt onder zeer verschillende rapportagevereisten.

Het verhaal over de naamsverandering op Ellis Island

Een van de meest hardnekkige verhalen over Ellis Island is dat ambtenaren tijdens het immigratieproces moeilijke achternamen hebben ingekort of vernederlandst (veramerikaanst). Het historische archief ondersteunt dit niet als de normale procedure op Ellis Island.

Voor immigranten die per schip arriveerden, werd de passagiersinformatie vastgelegd op de plaats van vertrek. Inspecteurs op Ellis Island werkten op basis van die passagierslijsten en er waren tolken beschikbaar voor de belangrijkste talen van de immigranten. The Statue of Liberty–Ellis Island Foundation merkt specifiek op dat immigranten bij aankomst geen nieuwe namen kregen toegewezen.

Dat betekent niet dat een achternaam altijd precies zo zal verschijnen als een familie zich herinnert. Klerken konden fouten maken, handschriften konden later door indexeerders verkeerd worden gelezen en immigranten namen soms vertaalde, vereenvoudigde of veramerikaanste namen aan nadat ze zich in de Verenigde Staten hadden gevestigd. Een man die door nazaten wordt herinnerd als Joseph kan daarom op een Italiaanse passagierslijst verschijnen als Giuseppe, terwijl de familienaam verschillende spellingswijzen kan hebben in verschillende documenten.

Deze variaties zijn op zichzelf nuttige aanwijzingen. Wanneer de ene spelling verdwijnt en de andere begint te verschijnen in volkstellingen, naturalisatiedocumenten, adresboeken of registers van de burgerlijke stand, kan de verandering helpen vaststellen wanneer een familie haar latere naam begon te gebruiken.

Wanneer een passagierslijst meer bevat dan alleen een aankomst

De hoofdinzending van de passagier is slechts een deel van het record. Immigratieambtenaren voegden om tal van redenen aantekeningen toe aan passagierslijsten en namen konden worden doorgehaald, gewijzigd, genummerd of vergezeld gaan van latere administratieve notities.

Een doorgestreepte naam betekent bijvoorbeeld niet automatisch dat de passagier de toegang werd geweigerd. The National Archives legt uit dat een persoon een passage kan hebben geboekt en vervolgens niet is meegevaren vanwege ziekte, een gemist vertrek of een andere wijziging in plannen. Dergelijke vermeldingen kunnen zijn gemarkeerd met afkortingen zoals "N.O.B." voor "Not on Board" (Niet aan boord).

Immigranten die aanvullend onderzoek vereisten, konden ook voorkomen in detentie- of speciale onderzoeksregisters. Deze pagina's kunnen iemand documenteren die wacht op een familielid, een verdere medische keuring ondergaat of vragen beantwoordt over toelaatbaarheid. Als een familieverhaal vertelt dat een voorvader werd vastgehouden, bijna werd uitgezet of gescheiden werd van familieleden op Ellis Island, verdienen deze aanvullende documenten dezelfde aandacht als de hoofdpassagierslijst.

De omliggende namen kunnen er ook toe doen. Families, vrienden en mensen uit hetzelfde dorp reisden vaak samen, dus verschillende opeenvolgende vermeldingen kunnen overlappende bestemmingen, familieleden of plaatsen van herkomst bevatten. Het lezen van de volledige pagina verklaart soms een verband dat onzichtbaar is wanneer men één geïndexeerde naam afzonderlijk bekijkt.

Hoe u effectief zoekt in Ellis Island-archieven

De Statue of Liberty–Ellis Island Foundation Arrival Search biedt gratis online doorzoekbaarheid van de database met aankomstgegevens. Het National Archives beschrijft de collectie van de Foundation als een doorzoekbare database van aankomsten in New York van 1820 tot 1957; dit betekent dat de database veel verder reikt dan de jaren waarin Ellis Island zelf fungeerde als het belangrijkste immigratiestation.

Begin met wat u weet, hoewel bij benadering kloppende informatie uitstekend bruikbaar is. Een waarschijnlijk jaar van aankomst, geschat geboortejaar, land of stad van herkomst, namen van familieleden en de mogelijke bestemming kunnen allemaal helpen om de ene passagier van de andere te onderscheiden. De Foundation zelf raadt aan om vóór het starten van een zoekopdracht namen, geschatte jaren van aankomst en geboorte, de locatie van aankomst en informatie over meereizende familieleden te verzamelen.

Houd de eerste zoekopdracht relatief breed. Exacte spelling kan de persoon die u zoekt verborgen houden, zeker wanneer het oorspronkelijke handschrift moeilijk leesbaar was of een indexeerder een letter verkeerd heeft geïnterpreteerd. Zoek zowel op etnische versies van voornamen als op de latere Amerikaanse vorm, en probeer aannemelijke achternaamvarianten voordat u concludeert dat het dossier ontbreekt.

Zodra er een veelbelovend resultaat verschijnt, opent u de afbeelding van het originele manifest. De transcriptie is een hulpmiddel bij het zoeken, terwijl de afbeelding het volledige document behoudt, inclusief kolommen of aantekeningen die mogelijk niet in de index verschijnen. Sommige aankomstgegevens bevatten meerdere pagina's, dus controleer elke beschikbare afbeelding in plaats van te stoppen na de pagina met de naam van de passagier.

Verbreed tot slot de zoekopdracht naar familieleden en herhaalde reizen. Immigratie was niet altijd een enkele reis. Sommige mensen keerden terug naar Europa, staken de Atlantische Oceaan meerdere malen over of arriveerden jaren vóór hun echtgenoot en kinderen, wat meerdere passagiersgegevens oplevert die geleidelijk een groter migratieverhaal kunnen onthullen.

Ellis Island is slechts één onderdeel van de aankomstgegevens in New York

De bekende Ellis Island-periode kan de langere geschiedenis van passagiersgegevens in New York soms vertroebelen. Federale passagierslijsten beginnen in 1820, tientallen jaren voordat Ellis Island bestond, en immigranten die tussen 1855 en 1890 aankwamen, kunnen via Castle Garden zijn binnengekomen. De National Archives bewaren de belangrijkste overgebleven federale archiefreeksen voor deze aankomsten.

Het immigratiesysteem veranderde opnieuw na de Immigration Act van 1924. Potentiële immigranten ondergingen steeds vaker een inspectie vóór vertrek, terwijl Ellis Island sterker geassocieerd werd met detentie en deportatie. Het eiland bleef een immigratiefaciliteit tot 1954, ook al gaan de passagiers- en bemanningsgegevens van New York door tot na die datum.

Dit onderscheid is van belang wanneer een database een collectie aanduidt als "Ellis Island". Een doorzoekbare collectie die de periode van 1820 tot 1957 beslaat, omvat aankomsten uit het Castle Garden-tijdperk, de belangrijkste periode van Ellis Island en latere passagiersgegevens van New York. Een voorouder die daar wordt gevonden, hoeft niet noodzakelijkerwijs door de Registry Room op Ellis Island te zijn gelopen.

Doorzoek dezelfde aankomst in meer dan één database

Dezelfde onderliggende passagiersgegevens kunnen via verschillende websites worden doorzocht, en het proberen van meer dan één website kan verrassend hardnekkige onderzoeksproblemen oplossen. Verschillende databases kunnen handschriften verschillend transcriberen, andere regels voor het koppelen van namen toepassen of gemakkelijkere toegang bieden tot specifieke afbeeldingen.

FamilySearch’s New York Passenger Arrival Lists, 1892–1925 bevat een index en afbeeldingen die zijn ontleend aan microfilm van de National Archives en kan bijzonder nuttig zijn voor de klassieke Ellis Island-periode. FamilySearch heeft ook een aparte collectie voor eerdere passagierslijsten van New York vanaf 1820.

Ancestry’s New York Arriving Passenger and Crew Lists, 1820–1957 biedt een andere doorzoekbare index voor gegevens die worden bewaard in samenwerking met de National Archives. Een naam die in de ene database slecht is getranscribeerd, kan in een andere anders zijn geïndexeerd, dus een mislukte zoekopdracht op één website moet zelden worden beschouwd als bewijs dat er geen aankomstgegevens bestaan.

Voor het archiefstuk zelf legt de onderzoeksgids voor passagiersaankomsten van de U.S. National Archives de overgebleven federale collecties uit, de dekking ervan en hoe u gegevens kunt verkrijgen die niet gemakkelijk online toegankelijk zijn. De National Archives bewaren ook passagiersaankomstgegevens voor vele andere Amerikaanse havens, wat belangrijk wordt wanneer een voorouder niet in New York kan worden gevonden.

Laat het manifest terugwijzen naar de overkant van de Atlantische Oceaan

Het schip vinden is bevredigend, maar de sterkste ontdekkingen over Ellis Island komen vaak voort uit het lezen van verschillende kolommen verderop op de pagina. Een dorp, de naam van een moeder, een adres in Brooklyn of de naam van een broer die voor het ticket heeft betaald, kan het onderzoek verplaatsen naar een geheel nieuwe set gegevens.

Zodra de plaats van herkomst redelijk zeker is, vindt de volgende zoekopdracht meestal plaats buiten de Ellis Island-collectie. Burgerlijke stand, parochieboeken, bevolkingsregisters, paspoortdossiers, militaire gegevens en emigratiedocumenten in het land van herkomst kunnen het gezin vaststellen dat de passagier achterliet. Volkstellingen, naturalisatiegegevens, adresboeken en registers van de burgerlijke stand kunnen daarna dezelfde persoon na aankomst volgen.

Een passagiersmanifest legt slechts een kort moment tussen die twee werelden vast. Indien zorgvuldig gelezen, kan het echter voldoende informatie bevatten om ze met elkaar te verbinden.